maandag 18 september 2017

LLR

Met 38 enthousiaste leerlingen en 1 geweldige begeleidende leerkracht is de leerlingenraad ook dit jaar goed van start gegaan. 

Op 1 september trokken we allen opnieuw naar school. Voor de leerlingenraad was het schooljaar echter al vroeger begonnen. Half augustus werd er al volop vergaderd om het komende schooljaar vorm te geven. Er staan reeds een hoop leuke activiteiten op het programma. 

Beginnen deden we naar jaarlijkse gewoonte met ons startersweekend. Dit valt het eerste weekend van september. Het  bestaat uit een gevarieerd programma van teambuildingsactiviteiten en vergadermomenten. Naast deze serieuze onderwerpen zorgen wij ook voor voldoende ontspanning en amusement. Wat ik al zeker kan zeggen is dat de leerlingenraad een hechte vriendengroep is waar ik (als ex-voorzitter) enorm trots op ben. 

Verder op onze planning staan ook onze traditionele filmavonden op het programma. Na het succes van vorig jaar kijken we er enorm naar uit om het dit jaar nog beter te doen. 

Er staan ook nog andere speciale dingen te gebeuren dit schooljaar. We werken aan een nieuw project voor januari. Veel kan ik nog niet zeggen maar het wordt zeker en vast de moeite! 

Heb je interesse in de leerlingenraad of wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen of ons te volgen op Facebook en LIKE onze pagina. (https://www.facebook.com/smcleerlingenraad/ ) 

6ECWE Witse Vermoesen (ere-voorzitter LLR) 

dinsdag 13 juni 2017

Opinie: Belgisch strafsysteem


De laatste jaren krijgt ons strafsysteem inzake mensen met psychische stoornissen veel commentaar te verduren. Na rechtszaken zoals die van Marc Dutroux, Ronald Janssen, Kim De Gelder... rijzen vele vragen of een rechter al dan niet capabel of bevoegd is om een juridische uitspraak te doen over psychisch afwijkende personen.

Om te beginnen is het een feit dat men liever geleerden of psychologen hierover wil laten oordelen, wat in strijd is met onze grondwet. Strafrecht is niet enkel de vraag: wie? Wat? Waar?, maar een gerechtelijke uitspraak, die steunt op de wetten van ons eigen land. Als men een geleerde, die enkel opgeleid is in het vak van psychische stoornissen, een rechtszaak zou laten leiden, dan zouden er meer procedurefouten gemaakt worden dan er berecht wordt. Dit door een gebrekkige kennis inzake ons strafsysteem. Onze machten worden opgedeeld in 3 delen de rechterlijke macht, wetgevende macht en uitvoerende macht. Rechters kunnen hier zelf echter niet buiten gaan en moeten zelf ook de bepaalde wetten volgen. Ze kunnen enkel toepassen en bestraffen wat de wetgevende macht hun gegeven heeft. Indien ze hier te buiten gaan, om een extra zware straf of alternatieve straf op te leggen, zijn ze zelf strafbaar.

Rechters kunnen zich echter wel laten informeren door een gedragswetenschapper en hun advies in beraad nemen voor de eventuele uitspraak. Dat gebeurt in de meeste gevallen ook, maar wordt door vele mensen over het hoofd gezien. Vervolgens worden er ook al alternatieve straffen gegeven dan levenslang in een instelling te worden gestopt. Het berechtingsproces kan ook niet worden overgedragen naar een alternatieve institutie en om daar bepaald te worden door wetenschappers. Een rechtbank is een onafhankelijke institutie, die als enige het recht heeft over het oordelen van criminele feiten van personen. Deze mensen met een stoornis blijven dan ook personen, ook al is er een groot mentaal verschil.


Allesomvattend, er wordt vaak uitgehaald naar rechtbanken en rechters over hun onbekwaamheid over psychologische stoornissen, terwijl men hierbij gedurende het hele proces wel wordt bij gestaan door vakbekwame mensen. De raad van deze personen wordt in gedachten gehouden en verwerkt. Maar het eindoordeel ligt en zou altijd bij een rechtbank moeten blijven liggen. Een rechter is namelijk de enige persoon die opgeleid en bevoegd is voor het veroordelen van misdaden. Als andere mensen die geen weet hebben van de wet, ongeacht de toestand van de persoon, toch gerechtelijke beslissingen zou moeten nemen over iemand zijn leven, dan staan we nog voor vele vragen over het slagen van onze Belgische samenleving.

Bert Deplancke
6 ECM1

woensdag 31 mei 2017

Leren autorijden

18 jaar worden is iets waar elke 17-jarige naar uitkijkt, het gaat om volwassen worden, zelfstandig zijn en vooral de vrijheid die men krijgt wanneer je leert autorijden.
Ik ben er persoonlijk redelijk laat aan begonnen, met mijn verjaardag in januari had ik pas echt de moeite gedaan om mijn theoretisch examen te halen vorige oktober. Trots op mijzelf om er van de eerste keer door te zijn, kwam de stress toch al redelijk snel terug toen ik aan mijn rijlessen moest beginnen. Mijn moeder is een alleenstaande en hardwerkende vrouw dus tijd om mij te leren schakelen had ze niet, daarom kreeg ik mijn 20 uren rijles van de rijsschool. Mij rijinstructrice was één van de meest sympathieke vrouwen die ik ooit ben tegengekomen en de stress die ik had voor de lessen was al snel weg.
De 20 uren vlogen voorbij, sommige lessen gingen beter dan andere, maar uiteindelijk werd de datum van mijn rijexamen toch vastgelegd. De meest stressvolle dag van mijn leven was gelegen op 28 april en vanaf het moment dat ik opstond kon ik mijn handen al niet meer doen stoppen met trillen (ik ben van nature een redelijk gestresseerd persoon, maar op dat moment was het echt op een heel ander niveau). Het was een dubbelexamen en het meisje waarmee ik het moest afleggen ging als eerste, wat betekende dat ik nog een goede 40 minuten extra had om al mijn nagels af te bijten. Uiteindelijk was het mijn beurt om te laten zien hoe bekwaam ik ben op de weg en die 40 minuten waren de snelste 40 minuten van heel mijn leven, voor ik het wist stond ik terug aan het examencentrum en kreeg ik te horen dat ik meer mijn richtingaanwijzers moest gebruiken, maar dat ik in ieder geval geslaagd was.
Na het vieren en de nodige papieren binnen gebracht te hebben op het gemeentehuis kreeg ik officieel mijn rijbewijs en de foto erop is verschrikkelijk. Ik kan in ieder geval niet klagen, want door nu met de auto naar school te rijden kan ik elke ochtend een kwartier langer blijven liggen in mijn bed.


Gloednieuwe chauffeur, Nienke Verstegen (6ECM1)

zaterdag 15 april 2017

Ik ben van

Ik ben van
Verlegenheid maar toch willen opvallen, 
Van tranen die ik steeds opnieuw laat vallen,
Dromend van een leven dat ik aankan
Ik ben van vroeger en al die pijn
Het zien van mijn leven achter een rookgordijn
Van vallen en dan blijven zitten
En alles dat mijn wil tegenzitten
Van angst door wat ik allemaal heb meegemaakt
Van de dood die me raakt
Ik ben van kleuren die laten zien wie ik ben
En gevoelens die ik mijn leven laat leiden
Ik ben geen leider maar een strijder
Gevuld met woede die ik nooit laat zien
Ik ben een regenboog waar je alles doorheen kan zien
Ik ben dit alles en niets minder


Ruben Coppens 
4Eca1

donderdag 16 maart 2017

Madagascarproject

Op 2 maart kwamen Mavo, Menja en Fanja in België toe, de 3 enthousiaste leerkrachten uit Madagaskar. Ze werden dan ook hartelijk ontvangen door de leerkrachten, het directieteam en de leerlingen. Gedurende 12 dagen verbleven ze bij ons en samen met onze leerkrachten stond er elke dag wel iets leuks op het menu. Het waren 12 zeer drukke en leuke dagen voor hen. Zo bezochten ze op 6 maart het museum van Hergé in Louvain-la-Neuve. Maar naast ontspanning was er ook zeer veel inspanning. De leerkrachten hebben gedurende de hele week lessen gegeven aan de leerlingen van het SMC-Lede. Er werden bijvoorbeeld lessen gegeven zoals godsdienst en aardrijkskunde. Wij hadden het geluk om Fanja te ontvangen in één van onze lessen godsdienst. Ze heeft ons zeer veel bijgeleerd over de cultuur, de godsdienst en de historie van Ambohitrimanjaka. Hun laatste dag op het SMC-Lede werd gevierd door een ontroerende afscheidsceremonie. De ceremonie was ingevuld met mooie toespraken, muzikale voordrachten en een samenvatting van hun verblijf in Lede. Zowel de winnaars van de hymne-wedstrijd uit het 4de jaar als zijzelf gaven een zeer mooie muzikale voordracht. Een mooier afscheid kon ik mij niet voorstellen!


Ik wens ze alvast een goede reis terug, en hopelijk tot snel!

Free Cornand
6ECM1

dinsdag 28 februari 2017

Recensie Slumdog Millionaire


De film vertelt het verhaal van twee onafscheidelijke broers Jamal en Salim, die opgroeien in de sloppenwijken van Mumbai en daar tot het uiterste moeten gaan om te proberen overleven. Jamal is een hele moedige en trouwe jongen en als hij iets echt wil zal hij dat nooit opgeven. Salim is eerder een vrij jaloerse jongen en wil graag rijk worden, het maakt hem dan ook niet uit onder welke voorwaarde. Naarmate de broers ouder en ouder worden komen ze lijnrecht tegenover elkaar te staan. De stap naar criminaliteit is niet groot, dat ondervindt Salim maar al te goed. En dan is er natuurlijk Latika, het mooie en ietwat verlegen, maar toch heel moedig meisje waar het verhaal eigenlijk om draait. Jamal is hopeloos verliefd op haar en doet er alles aan om haar terug te vinden en hun band te herstellen. 
Mij sprak vooral het romantische thema in de film aan omdat ik het verhaal en de band tussen Latika en Jamal zo speciaal en mooi vond. De armoede en het onrecht die in de film aan bod komen hebben me heel erg geraakt, zeker omdat ik me besefte dat dit harde realiteit is in ontwikkelingslanden. 
De film had een typisch happy end, maar toch vond ik het een hele mooie en pakkende afloop. Sommigen zullen het misschien jammer vinden dat het niet erg geloofwaardig was, maar mij persoonlijk stoorde dit niet. Dankzij de flashbacks in de film was het heel spannend en kijk je geboeid verder omdat je erg nieuwsgierig bent naar Jamas verleden waar je beetje bij beetje meer over te weten komt. Deze opbouw zorgt er ook voor dat je de hele tijd met vragen zit waar je tijdens de film het antwoord op te weten komt. 
De film is zeker een aanrader voor iedereen, want in deze film komen veel thema’s aan bod: romantiek, misdaad, drama, avontuur, feel-good enzovoort. Kortom: voor elk wat wils! 

Jade Van den Bremt 3eca1

100 dagen

Donderdag 23 februari, een dag voor onze zesdes om nooit meer te vergeten. Om half 8 stond iedereen al paraat in GC De Volkskring om een uurtje later een spetterende show neer te zetten voor onze medeleerlingen en onze leerkrachten. We mogen dan ook echt wel spreken van een spetterende show want ik als voorzitster kreeg niet anders dan lof over onze prestatie. 's Middags konden onze zesdes samen met de leerkrachten genieten van een etentje in de Intermezzo. Wanneer wij allemaal bekomen waren van de drukke, hectische en toch wel zeer stressvolle voormiddag trokken we terug naar school om daar onze medeleerlingen mee te laten genieten van de 100 dagen door in de klassen cake rond te brengen. Vorige jaren vond ik het altijd zeer leuk om cake te krijgen maar het zelf rondbrengen was toch nog net iets leuker. We sloten onze schooldag af met een laatste optreden voor graad 1 waarin we onze dansjes en enkele filmpjes aan hen lieten zien. Natuurlijk was er nadien nog een feestje in Café Wauters waar wij ons vat gaven. Veel volk, veel ambiance, een zeer goeie DJ en 2 voorzitters die geweldig fier zijn op al hun zesdes dat we er zo iets moois van hebben gemaakt. Voor Xander en mezelf was dit een ongelooflijke ervaring waar heel wat bloed, zweet en tranen zijn ingestoken maar waar we toch wel dubbel en dik voldoening van hebben gekregen. Niet alles verliep altijd even vlot maar als jaar zijn we wel echt naar elkaar toe gegroeid. Wij zijn helemaal klaar voor onze volgende stap, onze eindejaarsreis! 

Axana Bael
6 ECM1